Een unicum! Lesboeken en boeken met muzieknotaties voor de Keltische harp zijn inmiddels goed verkrijgbaar, ook Nederlandstalig (al word je wel een beetje moe van de “gevarieerde” repertoirekeuze). Maar een lesboek met Zuid-Amerikaanse muziek voor de harp en dan ook nog gewoon in je moederstaal is iets heel bijzonders.

Gek eigenlijk dat nog nooit iemand eerder op het idee is gekomen. De markt is weliswaar klein, maar zonder initiatieven als deze zal dat ook zo blijven. In feite is een en ander te danken aan harpiste Inge Frimout die, zoals ze in de korte inleiding vermeldt, tien jaar geleden een concert van Jopie Jonkers bijwoonde. Frimout nam lessen bij Jonkers en zo ontstond het idee om een lesboek uit te geven. Jonkers stelde de inhoud samen en verzorgde de lessen. Ook nam ze een instructie-cd op met muziek als steun voor de oefeningen.

Geen luister-cd dus, maar na zo’n 16 tracks wordt er toch al verwacht dat je op een behoorlijk niveau musiceert. Het lied “Zambita” is ook als niet voorbeeldmateriaal behoorlijk goed te pruimen. Jonkers begint met wat aanwijzingen voor de linkerhand en later voor de rechterhand. Daarbij valt op dat het boek niet voor echte beginnende stuntelaars is bedoeld. “Gebruik een open hand in de octaven”en “demp links met open hand voor ieder octaaf” klinkt niet als beginnerstaal, maar als een aanwijzing voor iemand die toch al wat algemene harplessen achter de rug heeft. Voordeel van dit boek is dat het niet specifiek voor een bepaalde (Zuid-Amerikaanse) harp geschreven is. Het is dan ook veel meer, zoals de ondertitel duidelijk maakt “Zuid-Amerikaanse muziek voor alle harpen”. Dat is de eerste heel verstandige keuze van het publicerende duo. Er zijn nu eenmaal veel meer klassieke (pedaal)harpen en Keltische harpen en bespelers daarvan sluit je op deze manier niet uit. Eerst volgen wat oefeningen om de speeltechniek van de linkerhand in te oefenen, daarna een tweetal melodieën, weer wat patronen voor de linkerhand en daarna wat rechterhandoefeningen. De opbouw , van elementair naar steeds moeilijker zit er dus goed in. Een tweede slimme zet is dat Jonkers een aantal populaire, alom bekende Zuid-Amerikaanse deunen opneemt in het boek. Zo komen we “Guantanamera” tegen, “El condor pasa”en “Llorando se fue”, beter bekend als dé Lambada. De volledige notatie van het (complete) lied wordt weergegeven,maar tevens de notatie van het spel van harp 1 en van harp 2 en soms nog de notatie met de zangpartij of alleen de melodie. Het overgrote deel van de werkjes bestaat uit delen van melodieën. Weer een pluspunt is dat Jonkers tegelijkertijd allerlei ritmes uit de Zuid-Amerikaanse muziek introduceert.

De muzieknotatie is duidelijk, lekker breed opgezet, waarbij de oefeningen telkens op een nieuwe bladzijde beginnen. Een basisprincipe wat mij betreft, maar er wordt vanwege bezuinigingsredenen te vaak van afgeweken. Het boek oogt daardoor ook rustig en kijkt gewoon prettig. Het is in A4 formaat met een ringsluiting uitgevoerd. Slaat wel zo lekker om. De opnamen op de bijgevoegde cd zijn niet van de allerbeste studiokwaliteit, maar voldoet als lesvoorbeeld uitstekend. “Arpa Latina”is zijn prijs dubbel en dwars waard en krijgt van mij de New FolkSounds muziekboekaward 2006. Het enige wat ik niet snap is de bedoeling van de peper op de omslag…..

Nawoordje van Jopie Jonkers:  Wat betreft de peper op de omslag : Die geeft aan dat de  muziek pittig is als de rode Spaanse peper, een idee van Inge: “Spicy music”