|
Met Jopie Jonkers speelt Koen de Cauter al samen van 1985. Moriré en Buenos Aires is de derde CD waarin Jopie met Koen samenwerkt. Jopie is een van die zeldzame zangeressen die een genre zeer goed kunnen beheersen en daarbij toch zichzelf blijven. Jopie zingt prachtig, loepzuiver en met uitstekend accent. Daarbij weet zij dat nog eens te combineren met begeleiding op harp. Voorwaar een ongewone verschijning in de muziek van de lage landen. In de loop der jaren is Jopie Jonkers haar voornamelijk Spaanstalige repertoire steeds meer gaan variëren. Op eerdere CD’s en ook live is het Franse chanson graag aanwezig. Hier blijft het variëren binnen de muziek van Latijns Amerika. De liederen met Paraguayaanse harp uit de beginjaren staan nu minder centraal. Ernaast komt Argentijnse rurale muziek, Atahualpa Yupanquí, Eduardo falú, en tango uit Buenos Aires. In de eerste vorm rendeert de buitengewone klank van de Cauters sologitaar, verstild en prachtig . In de tango’s kleurt en stuwt de gitaar de ritmiek. In twee grote liederen van het duo Horacio Ferrer en Astor Piazzolla is er ook nog bijstand van piano, accordeon en viool. Moriré en Buenos Aires is daarmee een erg mooi en afwisselend groepswerk geworden. Ook hier laat overigens de tweede generatie De Cauter zich opmerken. Het slagwerk van Myrddin De Cauter is prachtig efficiënt en bescheiden. De jongste De Cauter bewijst echter vooral in Se equivocó la paloma hoeveel hij in de mars heeft. Zijn arrangement voor strijkkwartet is van een uitzonderlijke schoonheid en originaliteit. Myrddin deed het voor de vorige CD van Jopie Jonkers al eens voor een klassieker uit haar repertoire, Alfonsina y el mar, maar dit nieuwe arrangement lijkt mij nog meer op de plaats.
|