De Brabantse zangeres en harpiste Jopie Jonkers brengt voor de derde keer met haar groep een opmerkelijke Zuid-Amerikaanse CD uit. Voor de gestaag groeiende groep fervente liefhebbers, die haar vorige CD van twee jaar geleden nog steeds grijs draaien, een gebeurtenis van belang. Waren de vorige producties overwegend Venezolaans en Cubaans georiënteerd,  Moriré en Buenos Aires  is nadrukkelijk van Argentijnse origine, met nummers van Eduardo Falú, Osiris Castillo en Astor Piazzolla.
Voor de eerste keer spelen behalve de vaste orkestleden ook veschillende gerenommeerde gasten mee. Het resultaat is een sprankelende CD, die ongetwijfeld een markante plaats zal vinden in het labyrint van het hedendaagse Zuid-Amerikaanse muzieklandschap.

Jopie Jonkers is altijd bezig zichzelf te verbeteren. Al sinds zij op haar twaalfde een gitaar cadeau kreeg en daar vervolgens dag en nacht op zat te oefenen, is muziek maken voor haar de enig logische weg geweest. Het Zuid-Amerikaanse repertoire volgde pas na aanvankelijke omzwervingen door vooral Ierse en Franse muziek. De Venezolaanse harp die al snel haar uiteindelijke instrument werd, heeft zeker bijgedragen aan deze keuze. "Deze muziek is zo aards, zo honderd procent echt, en met zulke verrassende beelden. Voor mij was dat een kwestie van eindelijk thuiskomen".

Vaste muzikale partner en zielsverwant van Jopie Jonkers is Koen de Cauter, vermaard Belgisch zigeunergitarist met een heel eigen gitaargeluid. Aangevuld met de rotsvaste contrabassist Rinus Raaijmakers en de getalenteerde slagwerker Myrddin de Cauter, heeft de Jopie Jonkers Groep nu drie CD's op zijn naam staan, die samen een tournee door Zuid-Amerika opleveren, met alle gelaagdheid en verscheidenheid die deze muzikale bakermat te bieden heeft.

Toch is deze derde plaat ook een doorbraak. Niet alleen door de gastspelers op accordeon, piano en viool, respectievelijk bespeeld door Gwen Cresens, Karla Verlie en Wilma Thalen, of door de diepgewortelde, ritmische weltschmertz die de Argentijnse muziek zo kenmerkt, maar zeker ook door Jopie Jonkers zelf. Het is alsof deze doorwinterde muzikante steeds meer haar eigen weg volgt en bij het vinden van een eigen stijl geen uitdaging uit de weg gaat. Ze is lager gaan zingen en kan daardoor nog meer kracht en emoties in haar stem leggen. Daarnaast is de uitvoering nopg soberder, nog leger gemaakt dan de vorige producties. Het effect is een CD die nooit verveelt, die je kunt blijven draaien omdat je steeds nieuwe elementen opvallen, die je eerder nog niet gehoord had.

Jopie Jonkers is al ruim vijfentwintig jaar een professioneel musicus met een groeiend eigen publiek. Juist doordat zij zich steeds verrassend ontwikkeld en daarbij ook nog eens zo'n honderdvijftig keer per jaar op het podium staat, is het niet verwonderlijk dat we haar steeds vaker met een eigen programma in theaters en schouwburgen zullen vinden. Zowel beeld als geluid zijn een aanrader voor iedere liefhebber van deze muziek.

(Antoinet Smits)